ANTONINE WALL

Ook wel Roman Wall of Graham's of Grim's Dyke geheten, was een vestingwerk van de Romeinen.

Het strekte zich uit vanaf Firth of Forth tot aan Firth of Clyde. (Dit zijn twee zeearmen). De wal bestond uit een stenen fundament waarop aarde en leem waren geworpen.

De hoogte bedroeg 3,04 m, de breedte ongeveer 4,30 m en deze strekte zich uit over een lengte van 63,4 kilometer. De wal was met negen forten versterkt, en bovendien liep er een 6,10 m diepe en 12,20 meter brede gracht langs.

De aanzet tot de bouw werd gegeven door legioensoldaten in het jaar 142 na Christus. Deze muur moest bescherming bieden tegen aanvallen uit het noorden.

Heel veel is er van deze muur ook niet overgebleven: een gedeelte van de gracht en daarnaast werden zes van de forten uitgegraven; de vondsten bevinden zich vooral in Glasgow.

De best bewaarde stukken van de Wall bij Kirkintilloch en Rough Castle bij Falkirk.

Geschiedenis

Schotland was, in tegenstelling tot Engeland, nooit doorlopend in Romeinse handen; de Romeinen bezetten het periodiek om de provincie Brittannië te beschermen.

Gricola viel in het jaar 80 Schotland binnen en bracht in het jaar 84 de inwoners een vernietigende slag toe bij Mons Graupius, waarschijnlijk in het zuiden van Pertshire.

Hij bouwde er verschillende forten; onder zijn opvolger, Quintus Lollius Urbicus, werd de muur gebouwd en genoemd naar de toen heersende keizer Titus Aurelius Antonius.

De bezetting van het fort bij de versterkingswerken bestond uit Galliërs en Belgen, Syriërs en Thraciërs.

Al ongeveer veertig jaar na het aanbrengen van de grensversterkingen, omstreeks 185 na Christus werden deze weer opgeheven.

In de tijd daarna beperkten de Romeinen zich tot zo nu en dan een strafexpeditie.

Gewesten: Stratholyde en Central.

De Antonine Wall (wal van Antonius), ook Roman Wall of Graham's of Grim's Dyke geheten, was een vestingwerk van de Romeinen, dat zich vanaf Firth of Forth tot aan Firth of Clyde uitstrekte. precies vanaf Dunglass Castle bij Dunglass Point, niet ver van Clydebank tot aan Borrowstounness, in totaal ongeveer 63,4 km. De wal bestond uit een stenen fundament waarop aarde en leem waren opgeworpen. De hoogte bedroeg 3,04 m, de breedte ongeveer4,30m. Hij was met negen forten versterkt. Bovendien liep er een 6,10 m diepe en 12,20 m brede gracht langs.

Aan de zuidkant was een geplaveide weg.

De aanzet tot de bouw werd gegeven door legioensoldaten in het jaar 142 n. Chr.; in het Hunterian Museum in Glasgow kan men zien welke stukken door de afzonderlijke eenheden werden gebouwd. Deze muur moest bescherming bieden tegen aanvallen uit het noorden.

Schotland was, in tegenstelling tot Engeland, nooit doorlopend in Romeinse handen; de Romeinen bezetten het periodiek om de provincie Brittannië te beschermen. Agricola viel in het jaar 80 Schotland vernietigende slag toe bij Mons Graupius, waarschijnlijk in het zuiden van Pertshire. Hij bouwde er verschillende forten; onder zijn opvolger, Quintus Lollius Urbicus, werd de muur gebouwd en genoemd naar de toen heersende keizer Titus Aurelius Antonius. De bezetting van het fort bij de versterkingswerken bestond uit Galliërs en Belgen, Syriers en Thraciers. Al ongeveer veertig jaar na het aanbrengen van de grensversterkingen, omstreeks 185 n. Chr. werden deze weer opgeheven. In de tijd daarna beperkten de Romeinen zich tot zo nu en dan een strafexpeditie.

Heel veel is er van de muur niet meer over: een gedeelte van de gracht en daarnaast werden zes van de forten uitgegraven; de vondsten bevinden zich vooral in Glasgow. De best bewaarde stukken liggen bij Kirkintilloch (23 200 inw.; ook bekend onder de naam Caerpentulach) en Rough Castle bij Falkirk (42 800 inw.; Hotel: Park, Camelon Road, C, 55 k.), stad van kolen en ijzer. Resten van de muur ziet men hier in de eerste plaats bij Callendar House. ten oosten van de stad. Zeer goed te herkennen zijn ook de resten ten noordwesten en noordoosten van de stad Bearsden.