|
|
|
|
|
|
DECEMBER 2004 |
Klaas de
Vries |
|
Mijn huisarts
zei… “ Meneer de Vries, U had allang dood moeten
zijn.”
 Deze
maand ben ik 57 jaar geworden en op die leeftijd
ben je niet meer zo blij met die goed bedoelde
feestjes. Op 13 december jl. was het weer zo
ver.
Gelukkig ben ik
niet de enige op die dag jarig want Peter
Balsink is ook op 13 december jarig en vorig
jaar waren we zelfs met zijn drieën want toen
was Harry Warmehoven nog niet met pensioen.
Nu hoorde ik dat
Jan Roelofsen op 12 december jarig was en dit
jaar ook met pensioen is gegaan.
Toen kreeg ik het
nog benauwder want dan ga je gelijk tellen…
gelukkig ik mag nog 7 jaar.
Ik begrijp ook
niet waar al die onrust vandaan komt over dat
korter werken, ik moet er niet aan denken nu al
te moeten stoppen.
Ben ik nu zo
bijzonder of heb ik het gewoon naar mijn zin en
vind ik mijn werk gewoon leuk.
Ik weet dat Jan
Roelofse ook nog gewoon doorgaat als er een
beroep op hem wordt gedaan net zoals ik Chris de
Vos ziet rijden en Piet de Groot voorbij ziet
schuifelen.
Op dit moment heb
ik vakantie en ben ik even bij mijn huisarts
langs gegaan, leuk mens net afgestudeerd en het
is dan ook heel prettig om je door haar te laten
nakijken.
Op de vraag of
alles ok was zegt ze tegen mij…” Eigenlijk niet!
U bent in de veertiger jaren geboren, u had
allang dood moeten zijn….!”
U begrijpt dat ik
effe moest slikken en vroeg verbaasd…”Hoezo?”
“Tja,” zegt ze
tegen mij, “Ik begrijp niet dat uw generatie nog
zo aardig functioneert,
volgens de
theorieën die ik allemaal op universiteit heb
geleerd is het gewoon een wonder dat u hier
ongehavend nog op deze aardkloot rond loopt.”
Ik kreeg het
steeds benauwder en dacht nog verrek ik heb toch
niks, ik voel niks en ik kwam alleen maar kijken
of alles nog wel goed was en de parels zweet
stonden al rijkelijk op mijn voorhoofd.
Ze vertelden mij
onverschrokken verder dat volgens die theorieën
mijn hele generaties al weg had moeten zijn en
zij begreep niet dat ik nog zo gezond hier
binnen kwam huppelen.
“Want,” zij ze,
“Jullie zaten in auto’s zonder gordels en
airbacks en in bussen zonder rolbars, er waren
geen veiligheids stoeltjes om je als kind te
beschermen.”
Onze bedden en ons
speelgoed waren geschilderd met lood-en
cadmiumhoudende verven en we maakten hutten van
hout met teer doordrenkt en van kanker
verwekkende asbest die we met grootst gemak door
zaagde en op allerlei manieren gebruikte en in
de fik staken.
Boven aan de
trappen waren geen hekjes en we donderde zomaar
naar beneden zodat we bont en blauw waren als we
naar beneden kukulden.
Als je s’nachts
wakker werd hoorde niemand je of je moest de
hele boel bij elkaar schreeuwen om aandacht te
krijgen.
Poorten en deuren
vielen gewoon dicht, als je stout was en je hing
aan de schillenkar sloeg de schillenboer je net
zo makkelijk met de zweep omdat dit de
normaalste zaak van de wereld was, ook al
verrekte je de van pijn en rolde je over straat,
je waagde het niet om te klagen bij je ouders
want dan had je zo nog een mep te pakken.
Op de fiets zat je
met je gat op de bagagedrager, niks stoeltje,
helmen en beenbeschermers en als je met je vader
tegen de straat aan kwakte, omdat je weer eens
met je voet tussen de spaken was terecht
gekomen, kreeg je nog een hengst voor je kop
toe.
Water dronken we
gewoon uit de kraan en niet uit de fles.
Het brood stond in
die tijd stijf van de conserveringsmiddelen, na
twee weken was een bruinbrood nog net zo vers
als je hem die dag daarvoor uit de winkel had
gehaald.
Kleur en
smaakstoffen moeten in die tijd ook al bestaan
hebben, want zo rood, groen of geel als de
limonade toen was, heb ik nooit meer gezien.
Met zes vrienden
leefde je een hele dag op een fles Exota, we
dronken allemaal uit die zelfde fles, die, naar
later bleek, nog wel eens ontplofte.
Je kauwgom legde
je ’s avonds op het nachtkastje en stak je ’s
morgens weer in je mond.
Op school hadden
ze maar één maat bank met een levensgevaarlijke
klep.
Broeken jassen
waren vaak al ingedragen door een oudere broer
van je, het zelfde als met je fiets.
Versnellingen had
je niet op je fiets en met een doortrapper kon
je niet eens remmen en banden plakken werd één
keer door je vader voor gedaan en dat was
opletten want verder mocht je het helemaal zelf
uitzoeken.
We gingen ’s
morgens van huis en kwamen als het donker werd
pas weer in huis.
Niemand wist waar
we waren, o6 bestond toen nog niet en als
je vader een hoge positie had in de buurt, had
hij een grote zwarte telefoon in de gang hangen
waar je alleen naar maar mocht kijken en bellen
was helemaal uit de boze.
Niemand bracht je
weg of haalde je op je moest dit allemaal zelf
uitzoeken.
Flessen gloor en
ratten gif stonden open bloot, zonder
veiligheids doppen, in de keuken en later ging
ik met alle gevaren van dien de weg op met een
TC en werd op jonge leeftijd al de Alpen en de
Pyreneeën ingestuurd.
Bij Maarse en
Kroon kwam je ’s morgens in de hal waar 180
bussen stonden op te starten en waar
uitlaatgassen een normaal gegeven was en dat het
vaak binnen mistiger was dan buiten.
Het woord afzuiger
bestond toen nog niet en het groene boekje was
een leugenaars boekje want rijtijden werden
zwaar, zeer zwaar overtreden.
“Maar verteld U
eens meneer de Vries, wat kan ik voor u doen?”
“O, uh ik kwam u
effe uh een fijne kerst en een gelukkig
nieuwjaar toe wensen, daaaaaaaaaaaag dokter!”
Klaas
de Vries Westzaan straat 17h 1013 NC
Amsterdam
kdevries0@chello.nl
|
|
DATABASE TOURING |
|
NOVEMBER 2004 |
Bertus van Harten |
|
Profielschets van ............
Ik
ben 55 jaar oud en sinds 10 april 1967
internationaal chauffeur.
Eigenlijk wilde ik
gaan varen toen ik 16 was, maar toen hadden
ouders nog wat te vertellen en zeker het laatste
woord.
En toen ik zo
langs mijn neus weg zei dat ik ging varen,
explodeerde mijn vader zo ongeveer en vroeg zich
luid af(hij sprak nooit met stemverheffing) hoe
ik het in mijn botte verstand haalde en dat hij
allebei mijn poten in de lengte zou breken als
ik er ooit nog maar aan zou denken.
Dat was dus het
definitieve einde van droom èèn...
Maar ik had er nog
een, ik wilde de wereld in en zien wat er zoal
achter de horizon was.
Dus dan maar op de
vrachtauto, maar dan moet je weer zo'n rose
papiertje hebben en dus leren.
Daar had ik nou
net een broertje aan dood, maar ja dat was de
enige manier en ik kon het makkelijk als ik maar
wilde... Dus eerst maar als bijrijder en dat
beviel natuurlijk helemaal niet, ik moest en zou
zelf dat rad in handen hebben. Dat had ik al
geproefd toen ik een jaar of 12 was , stiekem
voor een sigaret een motorwagen met aanhanger
achteruit om de boerenbond heen rijden, staande
achter het stuur.
Dus rijbewijs
gehaald en op pad... dat was ; je van
het. En al voordat ik het had ,gesolliciteerd
bij een internationaal transportbedrijf en ook
aangenomen op voorwaarde dat ik zou slagen
natuurlijk, en dat was ook zo. In militaire
dienst begon eigenlijk het verlangen te groeien
om terrein te rijden, dat was spelen in de
zandbak voor volwassenen.
Zo groeide in mijn
achterhoofd de wens om door Afrika te trekken
met een of ander voertuig dat daar geschikt voor
was. Maar dat was natuurlijk nooit te
verwezenlijken.
Ten eerste had ik
geen geschikte auto en ten tweede was zoiets
voor mij natuurlijk onbetaalbaar, dat kostte
misschien wel een half miljoen of zo... Maar het
bleef altijd een droom en maar zachtjes
pruttelen. Toen ik na allerlei omzwervingen in
1987 bij van den Broeke Tours begon, ging ik in
charter voor OAD rijden, wat ik nog steeds doe,
maar toen kwam de Jumbo Camper om de hoek kijken,
of beter gezegd op de RAI staan en daar heb ik
me helemaal een slag in de rondte lopen gapen.
Ik ging er bijna elke dag heen.
Maar ja, ik werkte
natuurlijk niet bij de OAD zelf, dus dat was ook
niet bereikbaar voor mij.
Maar de economie
maakte het toch mogelijk om in het begin van de
90er jaren een terreinauto te kopen en dat werd
een Nissan Patrol van 1992. Nou dat was het
einde (voor mij) het ultieme rijgenot, door de
blubber en het zand met mede 4x4 gekken. Comfort
komt daarbij niet aan de orde, maar dat maakte
niets uit. Al gauw gingen we na het seizoen op
vakantie met onze Patrol, dat werd dan eerst
Spanje. Daar de binnenlanden in en zoveel
mogelijk Patrolpaadjes rijden, dus niet over
verharde wegen, maar echt het zand en de bergen
in. Zo kwam toch steeds weer Afrika boven
drijven en in 2001 kocht ik de tweede Patrol,
want dat was toch wel een echte beul van een
auto die door dik en dun ging.
Toen zijn mijn
vrouw(ook zo'n avonturier) en ik eens serieus
gaan proberen een begroting te maken voor een
reis van Wierden naar Kaapstad en dat bleek lang
niet zo duur als we altijd gedacht hadden (en
velen met ons) dus zijn we verder gaan borduren
op die begroting.
Toen ben ik ook
verder gaan opzoeken wat ik aan en in de auto
moest veranderen en wat dat allemaal ging kosten,
daar ben ik langzaam mee begonnen en elke keer
als ik wat geld had kocht weer iets en zo heb ik
in ruim 2 jaar alles bij elkaar gespaard.
In dezelfde
periode heb ik ook de route uitgewerkt als ik op
bestemming was en tussendoor tijdens
wachttijden onderweg.
Mijn vrouw deed al
het werk in de administratieve sfeer, zoals visa
en inentingen en alle info wat daarmee te maken
heeft. De grens formaliteiten en wat daarvoor
nodig is ter plaatse.
En zo kreeg DE
reis steeds meer vorm, waarbij ik moet vermelden
dat alle voorbereidingen zich dubbel en dwars
hebben geloond, want we hebben helemaal geen
problemen gehad onderweg.
Niet met de auto "Dikke
Bertha" als ook niet met de gezondheid of
instanties onderweg.
Zo zijn we dan
eindelijk op 17 Oktober 2003 vertrokken voor de
reis van ons leven en mijn jongensdroom ging
daarmee eindelijk toch in vervulling.....
De hele reis staat
in dagboek vorm op internet onder
www.transafrika-overland.nl
maar eens een touringcar altijd een touringcar
chauffeur en daarom wil ik Ghana eruit lichten.
We
komen aan de grens vanuit Burkina Fasso, Ghana
binnen en worden door een vriendelijke douane
ambtenaar regelrecht bedonderd. We hebben ons
Carnet de Passage (een soort TIR carnet voor de
auto) laten afstempelen en kopen onze visa. De
kosten zijn volgens officiële instanties in
Nederland en Duitsland ca. 20 Euro per persoon,
maar de ambtenaar is niet te vermurwen en wil
USD 100 per pers. hebben en anders weer terug
naar de hoofdstad van Burkina-Fasso.
Dat
houdt in dat we bijna 300 km. over een bijzonder
slechte piste terug moeten en dan het weekend
moeten wachten voordat we geholpen worden en dat
duurt dan nog eens 5 werkdagen. Waarna we dan
wèèr een keer die rotweg moeten rijden,
besluiten we na natuurlijk veel protest en
tieren, toch overstag te gaan en te betalen.
Prettig weekend....
We
gaan verder en besluiten door de reacties van
lokale bevolking (niet erg vriendelijk) niet
zomaar ergens in de bush te camperen. En rijden
door tot we in een stadje komen waar we geld
kunnen wisselen want dat hadden we aan de niet
kunnen doen. We besluiten het te vragen aan een
politieman die het verkeer staat te regelen op
een kruispunt. De man loopt zo weg, laat het
verkeer voor wat het is en gaat met ons mee naar
een wissel kantoor, daar staan mensen in de rij
maar hij gaat ons voor en zegt tegen de man
achter het loket en zegt dat hij ons eerst moet
helpen, wat hij ook doet.
Vervolgens duwt de man ons een hele boel
biljetten in de handen die wij natuurlijk ook
nog nooit gezien hebben en ik geef ze dan ook
zonder erbij na te denken aan de agent met de
mededeling; tel dit even na, we zijn al een keer
beet genomen, waarop hij driftig begint te
tellen en wij liggen later in een deuk. Maar het
klopte precies en een fooi wilde hij niet hebben
en doodgemoedereerd liep hij weer naar zijn
kruispunt. Wij weer verder en kwamen terecht bij
een soort kerkje buiten een dorpje met allemaal
rieten hutjes, daar leek het ons wel veilig om
te overnachten.
s'Avonds kwamen er schoorvoetend twee meisjes
bij ons staan die bleken 15 en 16 jaar oud en
daar intern te zijn bij het klooster, dus
zustertjes. Tot daar toe vroeg iedereen om
cadeautjes, van jong tot oud en ambtenaar of
niet. Dus we dachten deze meisjes vragen niks,
ze zijn alleen maar nieuwsgierig naar die twee
witte zonderlingen die zomaar in het veld staan
te koken in de auto en gaan slapen nota bene
boven op de auto in die gekke tent. Laten we ze
maar een mooi presentje geven en gaven ze
allebei een weggooi foto toestelletje, waar ze
superblij mee waren en verdwenen.
Wij
gingen eten en terwijl we zaten te eten kwam de
priester met in zijn kielzog de twee meisjes om
ons te bedanken voor de geschenken en we hebben
nog een hele tijd zitten kletsen over onze
plannen voor deze reis, waarna hij met een
aantal keren "God bless you" naar zijn woninkje
verdween.
Wij
hebben een rustige nacht gehad en werden de
volgende morgen wakker van de dorpsjeugd om goed
6 uur die naast ons op een trapveldje gingen
voetballen. Bij het ontbijt kwam de priester nog
een keer langs in een toga om naar de kerk te
gaan met nog 3 mensen in witte toga's, die al
niet minder nieuwsgierig waren.
We
zijn verder gereisd en kwamen in Molè Nat. park
aan waar we aantal dagen zijn gebleven en waar
nog twee Nederlandse overlanders waren, daar
hebben we een paar gezellige dagen mee
doorgemaakt tussen de apen. (de gauwdieven).
Wij
hebben dat reizen nogal onderschat en elke
overlander onderweg zei al tegen ons; wat gaan
jullie toch snel. Vandaar dat we hadden besloten
om aan de kust een mooie plek te zoeken om op
adem te komen, nog "maar" goed 300 km. te gaan.
Naarmate we verder komen naar het zuiden begint
het verkeer weer drukker te worden en als bus
worden vaak oude landrovers gebruikt.
Die
worden vervolgens vol gepakt en met vol bedoel
ik ook vol, bij elke stop blijkt er nog meer bij
te kunnen, terwijl iedereen zich met het laden
bemoeit. En wat het hulpje van de chauffeur erop
zet, haalt een ander er net zo hard weer af,
totdat de chauffeur (die steekt echt geen vinger
uit want hij is chauffeur) uitstapt en iedereen
zo ongeveer stijf vloekt en dan blijkt dat het
er toch opeens allemaal op past. Dan komen we
opeens de eerste "echte" bus tegen, een oude
Bedford en zo blijken er nog veel meer te zijn,
daar moet je toch even in gezeten hebben om het
op de gevoelige plaat vast te leggen. Met 4
houten banken in de lengte zit je natuurlijk met
de kniën tussen die van de persoon tegenover je.
Als je dan bedenkt dat je tijdens de rit een
goed beeld krijgt van het wegdek onder de "bus"
door de gaten en kieren, zorg je er wel voor dat
niets uit je handen valt, dat is dan geheid weg.
Het chassis is, tenminste aan de bovenkant, mooi
blank gesleten. Als we verder komen staat er
opeens een bord langs de weg met het opschrift
"busses for sale" dat trekt mijn aandacht natuurlijk
als touringcar chauffeur. Dan blijkt dat er oude
streekbussen uit alle delen van Nederland te
koop staan van het merk "Den Oudsten" de meeste
zijn geel maar er staan er ook in donkerrood met
R.E.T. erop en ook staan er nog wat Mercedessen
uit de jaren 70 bij. In West-Afrika spreekt men
overal frans, maar in Ghana is het Engels de
voertaal en op elke bus, vrachtauto, taxi en
wegrestaurant(of wat er voor doorgaat) staan
spreuken als; "God bless you" en "God is my
friend" en "holy spirit" en wat je nog meer kunt
bedenken in dit kader.
In
de buurt van de kust aangekomen, zien we dat al
het rollend materieel er een beetje meer westers
gaat uitzien, al is het laden nog steeds een
groot vraagteken. Dat ze zelden wat verliezen
getuigt van enig vakmanschap. Hadden wij vroeger
al de handen vol om geen koffers te verliezen
van de imperial boven op de bus, doen ze er daar
nog een schepje bovenop. Zo hebben we busjes en bussen
gezien onderweg die behalve de nodige zakken met
houtskool, riet, gras e.d. ook nog een grote
hoeveelheid lege en volle jerrycans en zelfs
levende schapen en geiten boven op de bus
vastknopen.
Daarbij nog een heel stelletje mensen, die voor
hun leven moeten wegduiken als ze onder
boomtakken en stroomdraden doorrijden. We houden
ons hart vast als we erachter rijden en blijven
dan ook op eerbiedige afstand, want bij de stops
geven ze misschien wel richting aan, maar dat is
niet zichtbaar.
Bijvoorbeeld op deze vrachtwagen zitten alleen
maar bananen, de onderste moeten wel geperst
zijn als ze aankomen bij de fabriek of markt in
Accra. De vele politie controles onderweg zijn
alleen maar ter opluistering volgens ons, want
elke auto moet stoppen en kan ook meteen weer
doorrijden.
Wij
worden er heel bedreven in; we zijn vanaf Mali
al bezig met vriendelijk wuiven, een grote smile
tevoorschijn te toveren en vervolgens niet te
stoppen. Dan hoor je de agent in kwestie soms (niet
altijd) een paar keer fluiten op zijn
doordringende fluitje en dan..... gebeurt er
niks meer, waarbij de eventuele omstanders in
een deuk liggen, ze hebben toch geen auto bij
zich dus achtervolging is uitgesloten. Het enige
wat ze van ons willen hebben zijn cadeaus en als
ze om papieren vragen blijkt dat er veel zijn
die niet eens lezen kunnen. Dan moet er eerst een
meerdere bijkomen om uitleg te geven, maar die
zit net (een uurtje of wat) en is te lui om
overeind te komen. Dus daar besteden we
nauwelijks nog aandacht aan en dat blijkt prima
te werken.
We
komen langzamerhand aan de kust terecht en gaan
aan een week rust beginnen, want dat was heel
hard nodig, gesloopt zijn we allebei. Op 5 dec.
komen we dan op een plek waar het heerlijk
toeven is, een echt "bounty strand" het leven
kost hier ook nog eens keer bijna niks, dus
genieten maar.
We
wilden ook Accra zien natuurlijk en daar zijn we
dan ook geweest. Nou, de verkeerschaos is daar
groter dan waar ook ter wereld, ik ben al op
heel veel plaatsen in de wereld geweest, maar
dit sloeg alles. Iedereen doet ongeveer waar hij
zin in heeft, zo ook een taxibusje, die kwam van
links en drukte die pal voor onze neus in de rij.
Nou ben ik niet zo'n doordouwer en zeker niet
als ik op vakantie ben, ik heb tenslotte tijd
zat. Maar ik had dit al een tijdje zitten
aanschouwen, vele busjes deden dit om maar
vooraan in de file te staan en toen het mij
overkwam was de maat echt vol. Ik werd ècht boos
op die vent en zette "dikke Bertha" zonder
pardon midden in de zijkant van dat busje, ik
had een reserve wiel met band voor tegen de
bullbar getrokken met de lier, dus die zat goed
vast en er kon weinig gebeuren. Dus laat zich
raden wat er gebeurde, het hele wiel in de zijkant
van het busje die vervolgens bijna op z'n kant
ging met die topzware vracht. Daar schrok ik
zelf eigenlijk ook best van, maar de boodschap
was goed duidelijk, hij ging verbouwereerd
achteruit en liet ons alsnog voorgaan.
Hij
was een grote deuk rijker en ik mijn voorrang,
maar dat deerde verder niemand.
Het
was per slot een 4 baans weg dwars door de stad
en jazeker ik HAD voorrang, maar normaal
gesproken is dit zeer zeker niet mijn stijl. Ik
rijd per slot niet voor niks nog altijd
schadevrij.
Maar
waarschijnlijk hadden wij vanaf dat moment een
reputatie, want sindsdien kreeg ik elke keer als
we in de stad waren, van alle taxi's voorrang of
ik het had of niet.
Vandaar zijn we verder richting gereisd naar
Togo maar dat is weer een verhaal op zich.
Bedankt voor de interesse, Bertus van Harten.
|
|
DATABASE TOURING |
|
SEPTEMBER 2004 |
Alex Timmer. |
|
Profielschets van ............
Hallo collega’s, Ik ben Alex Timmer, 48 jaar,
getrouwd met Mary en wij hebben twee zoons Dennis en
Werner. Sinds 1981 ben ik werkzaam bij de firma
Betuwe Express in Herveld.
Dit
is mijn eerste werkgever in de Tour sector en ik ben
nog steeds zeer tevreden.
Ik
ben in de touringcar branche gerold, omdat mijn
vorige werkgever failliet ging. Ik was daar
vrachtwagenchauffeur. In die tijd werkte ik al
regelmatig als parttime chauffeur bij de Betuwe
Express. Men bood mij een vaste aanstelling aan als
chauffeur en dat kwam op dat moment goed uit, omdat
ik niet werkloos wilde zijn. Een baan als
vrachtwagenchauffeur was moeilijk te vinden, omdat
het slecht ging in het transport.
In
het begin was het wel wennen, met name het in de
weekenden werken, maar er was ook de uitdaging van
het beroep touringcar chauffeur. Inmiddels ben ik
overal wel eens geweest.
Mijn
werkzaamheden bestaan voornamelijk uit het rijden
van dagtochten en korte meerdaagse reizen. In de
rustige periode werk ik op kantoor en bedenk nieuwe
tochten voor het volgende seizoen. Ik probeer altijd
iets moois voor onze klanten te bedenken, dat is
tenslotte ons werk.
Nieuw bij de Betuwe Express is “Effe weg”, een zeer
succesvol programma. De titel zegt het al nl. er
voor een paar dagen tussenuit. Ik heb zelf ook een
aantal reizen gereden met name naar de Moezel. De
reacties van onze reizigers zijn zeer positief.
Afgelopen winter reed een touringcar van ons
bedrijf mee in het programma “All You Need is Love”
van SBS6, dat was erg leuk. De VIP touringcar was
voorzien van speciale belettering in het teken van
het kerstprogramma. We kregen hierop veel leuke
reacties.
Misschien tot ziens ergens onder weg. Alex Timmer
Bertie Willems |
|
DATABASE TOURING |
| |
Henk Parren. |
|
Profielschets
van - - - - - - - - - Profielschets van ............
Mijn naam is Henk
Parren (44) Chauffeur bij Kupers in Weert.
Zoals veel van
mij collega"s ben ik ook begonnen als vrachtwagen chauffeur, op mijn 22
e jaar bij Kirkels in Weert (nu HSF Logistic.)
Maar ik wist dat
ik dit niet lang volhield want ik ben iemand die graag onder de mensen
is. En zo kwam ik op het idee om Touringcarchauffeur te worden. Dit werk
doe ik dan nu al weer 20 jaar en met veel plezier. Het werk als
touringcarchauffeur moet je graag doen ander hou je het (vaak) niet vol.
Je hebt veel verantwoordelijkheid in dit beroep en dat licht me wel. En
het met veel verschillende mensen omgaan maakt dit beroep ook
interessant. Bijna op alle landen van Europa gereden en dit heb ik
altijd met veel plezier gedaan..jpg)
Maar de laatste
jaren doe ik dagtocht werk wat me ook wel bevalt,
al maak je dan
wel vaak lange dagen,maar het is het een of het ander.
Zo af en toe als
de nood aan de man is zit er een korte meerdaagse rit nog wel in. Ik
heb veel leuke en spannende reizen gemaakt.
Maar de
uitblinker was toch de reis naar het Vaticaan waar ik
de heilige vader
(de Paus) ontmoet heb. Verder meerdere malen mensen ontmoet die bekend
zijn van radio en TV wat altijd bijzonder is. Hobby"'s
heb ik eigenlijk niet. Mijn werk beschouw ik als hobby, alhoewel
ik jaren geleden met de carnaval op trad als buutnereedner.
Dit deed ik ook
altijd graag maar naar het overlijden van mijn beste kameraad (mijn
vader) daarna kon ik het niet meer opbrengen.
Het werk van
Touringcarchauffeur hoop ik nog lang te kunnen doen,
dit natuurlijk
bij mijn huidige werkgever Kupers.
Volgens
mijn mening is Kupers, wat ook nog verschillende reisbureau"'s heeft
en regelmatig in de prijzen valt met service en klant gericht werken,
wel als een van de betere bedrijven in Zuid-Nederland.
Dit was een kort
verhaal maar ik wens mijn college chauffeurs nog vele veilige kilometers
en hou de ogen ten aller tijden op de weg,
Want het kan zeer
snel fout gaan met het steeds drukker wordend wegverkeer.
Groetjes
en misschien tot bij de koffie, Henk Parren.
Bertie Willemsen.
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Andre Kahlman |
|
Profielschets
van - - - - - - - - - Profielschets van ............
Andre Kahlman
Ik ben nog niet zo veel jaren aan het werk
als Touringcarchauffeur.
In 1998 ben ik begonnen met het rijden op de
Touringcar.
Ik was eerst Chauffeurelektromonteur.
Dit werk beviel me niet zo meer en ik was het
een beetje beu.
Het touringcar vak trok me altijd wel en zo
kreeg ik de gelegenheid op mijn leeftijd nog van baan te veranderen .
En tot op heden heb ik van deze stap nog geen
enkel berouw.
Ik doe het werk met veel plezier. Je moet er
zelf ook wat aan doen om het de passagiers zo gemoedelijk mogelijk te
maken.
Waarom ik Touringcarcauffeur geworden ben.
Het is afwisselend en je leert met verschillende mensen omgaan. En het
is elke dag anders.
Dat dingen treken me wel. Eerst werkte ik
bij "De Mol/Pelikaan" wat later werd overgenomen door "BBA". Toen ik
niet al te veel tourwerk meer deed bij "BBA" had ik het geluk bij de
firma Diepstraten
Gilze te komen werken. En de garantie dat ik
een vast dienstverband kreeg. Het bedrijf bestaat al 75 jaar. en bekend
in de omgeving en ver daar buiten. De eerste periode heb ik veel op
Frankrijk gereden maar tegenwoordig doe ik veel Engeland met een enkele
keer Oostenrijk. Een echt familie bedrijf waar ik me thuis voel.
De baas zelf rijd ook af en toe nog een ritje
om zo te zien en te horen wat er zo al leeft onder de mensen. Bij de
firma Diepstraten hebben we 10 Touringcars en een taxi gedeelte.
De huisregels die het bedrijf hanteert worden geacht die hoog in het
vaandel te houden tegenover de passagiers. Houden aan de div. verkeersregels, en een schone Touringcar en een verzorgt uiterlijk..
Service naar de klant toe is erg belangrijk,bijvoorbeeld: op een
meerdaagse Oostenrijk rit de mensen ter plaatse naar de ski piste
brengen. En nog meer van die kleine dingen waarmee je de mensen een
aangename vakantie bezorgt.
Voor ons chauffeurs word ook goed gezorgd met
een meerdaagse rit worden we al gewisseld in Luxemburg of Montabauer, zo
komen we aan onze wettelijke rust. En rijden met eigen taxi naar huis.
Sinds kort is er een begin gemaakt met de
nieuwe huis kleuren voor onze Touringcars. De Addelaar heeft plaats
gemaakt voor wit en een frisse groene kleur. En meerdere wereldbollen
achter elkaar
Zelf hecht ik veel waarde aan een vaste bus
zo dat je die zelf netjes kunt houden. Maar dit is niet altijd
mogelijk.
Favoriet is toch wel de Van Hool binnen ons
bedrijf de techniek laat je niet in de steek en is snel om te bouwen
naar Royal Class Touringcar.
Hij is boven dien uitgerust met het
navigatiesysteem maar die vertrouw ik niet altijd blindelings. Je moet
soms zelf ook improviseren.
Ik hoop de komende jaren nog veel veilige
kilometer te maken en misschien zie ik een of ander nog wel voor een
praatje of bakje koffie.
Bertie Willemsen.
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Gerard Bongen |
|
Profielschets
van - - - - - - - - - Profielschets van ............
Gerard Bongen
57
Hallo collega"s mag ik me even
voorstellen, ik heb denk ik verschillende wel eens getroffen op een
of andere wijze ik zit bijna 40 jaar in het chauffeurs vak. Zoals
veel chauffeurs op de vrachtauto begonnen , want wat vader deed was
ook goed voor de zoon. Ik ben begonnen bij
Hannink in Winterswijk {het huidige HSF}.
Net in de periode dat het transport een
enorme groei doormaakte begon ik bij Hannink.Bij Hannink wilde men
dat de chauffeurs een diploma haalden ver voor de verplichtingen,
dus hier het chauffeurs diploma gehaald.In deze tijd kwam ik ook al
in verschillende Europese landen.
Door enkele gezondheids reden stapte ik
van vrachtwagenchauffeur over op touringcarchauffeur. Eerst bij de
firma Frans Moors reizen in Zeddam. Later werd de firma Frans Moors
geruisloos overgenomen door de Familie Morren en de tak in Epe door
de Tad.
De firma Moors werd hoofdzakelijk over
genomen door de locatie en de reisbureaus"s zonder de touringcar"s.
De familie Morren had elf reisbureau"s en het touringcarbedrijf.
Bij de firma Morren reed men eerst veel voor Holland International,D
Tours ,de Jong intra en later veel voor Europa Reizen,Contact
International en Boerderijreizen een onderdeel van Misset. En het
was een touringcarverhuur bedrijf zodat men voor allerlei
reisorganisaties reed. De familie Morren was succesvol door dat de
baas ook altijd een luisterend oor had naar de chauffeurs toe,het
was een perfect bedrijf. In de tijd van de koude oorlog toen Rusland
nog Sovjet-Unie was heb ik veel op Oost Europa gereden.
De firma Morren werd toen benaderd door
Oostnet {nu Syntus] om de boel over te doen. Syntus heeft het
inmiddels nu overgedaan aan Connexxion in Doetinchem.Zo geschied het
dat de firma Morren
werd overgenomen door Oostnet. De
Touringcars naar Oostnet en de reisbureaus naar Globe{Oad}. Doordat
ik touringcarchauffeur ben zag ik het streek vervoer niet
echt zitten. Na een paar jaar hier en daar gewerkt te hebben en
al zoekende naar de juiste firma kwam ik terecht bij de Oad. Waar ik
op mijn leeftijd en ervaring nog in aanmerking kwam met de
schoolbank. Men wilde graag dat ik het diploma tour haalde maar dat
was geen probleem. De examinatoren in Amersfoort vroegen zich af,
wat doet die man hier hij kent alles. En geslaagd met ruim
voldoende. Na al die jaren heb ik in mijn hobbykamer twee
kasten met allerlei documentatie en info van alle landen en reizen
die ik gemaakt heb. Door de jaren heen heb ik bijna op heel
West-Europa gereden, op twee landen na, Albanië en de Republiek
Ierland. Maar mijn favoriete land is wel Noorwegen. De
reisinfo haal ik haal ik uit de bibliotheek en allerlei
documentatie films die op T.V te zien zijn die ik via de schotel
ontvang. Ik ga nooit onbeslagen op reis.
En ik ga nooit op weg zonder mijn "overlevings
tasje" met als inhoud oa; Zwitserslegermes {Victorinox}
veters,opener,plakband,handleidingen,schrijfgerij,div. kaarten en
enkele standaard sleutels.
Nu het medium internet er is, is het
gemakkelijker om iets op te zoeken. En sluit de routeplanners of
navigatie in de voertuigen niet uit.
Deze zijn ook fantasties.
Sinds een jaar werk ik nu bij de firma
Gelderesch Reizen in Groenlo.
Een zeer jong en dynamisch bedrijf.Die voor
acht jaar gelden zijn op gestart.
De heer te Brake Sr. is net als ik ,als
jonge chauffeur bij Hannink Winterswijk begonnen. Dus wij kennen
elkaar al van jaren geleden.
Ik zie vaak dat chauffeurs info vragen
bij touringcarchauffeur.nl. Ze mogen mij altijd een mailtje sturen
voor enige info.
|
|
DATABASE TOURING |
| |
John Eijck. |
|
Profielschets
van - - - - - - - - - Profielschets van ............
Na een
zwervend leven, voor wat banen betreft, kwam ik op de vrachtwagen
terecht en bracht spullen  bij vertegenwoordigers thuis door heel
Nederland. Na een aantal jaren kreeg ik last van mijn knieën en rug
en ben daar gedeeltelijk voor afgekeurd. Om een lang verhaal kort te
maken ben in van lieverlee gedeeltelijk in de ww en gedeeltelijk in
de wao terecht gekomen en werkte op een bepaald moment als
oproepchauffeur op de taxi in Lelystad, waar ik toen woonde. Ik vond
dat wel leuk werk en heb geprobeerd daar een vaste baan te krijgen,
maar dat ging niet, werd mij verteld. Nou laat ik me niet zo gauw
met een kluitje het riet in sturen, dus ben ik naar de uitkerende
instantie gegaan en heb gevraagd, of ze mij niet konden bemiddelen.
Ik heb toen in een intake gesprek mijn voorkeur uitgesproken voor
een baan langs de weg en gevraagd, of hun wilden proberen toch die
vaste baan voor mij op de taxi te regelen, maar na een paar weken
kreeg ik te horen, dat dat er niet inzat. Wat ik dan wilde? Geef mij
maar een stuur in mijn handen, maar niet op de vrachtwagen en
helemaal niet op het buitenland. Dat zag ik helemaal niet zitten, zo
alleen. Als alternatief gaf men mij toen de mogelijkheid om een
omscholing te gaan doen voor touringcarchauffeur/reisleider en dat
leek me echt geweldig. Dus hun kijken of er plaats voor me was in
een groep, die in Lelystad de opleiding zou doen en ja, hoor. Ik heb
toen 8 maanden lang 5 dagen per week op school gezeten en heb
natuurlijk mijn busrijbewijs gehaald met een aanvullende
rijopleiding, 3 talen bijgeschaafd, een beetje kennis opgedaan van
kunst- en cultuurgeschiedenis, landen- en wegenkennis, allerlei
toeristische bezienswaardigheden per land en per plaats moeten
leren, een opleiding sociale vaardigheden gedaan, EHBO en reanimatie
gedaan en 2 studiereizen gemaakt; een naar Wenen, Praag en Berlijn
en een naar het Vorarlgebergte. Als stagebedrijf kreeg ik Hellingman
in Zaandam toegewezen en het zou de bedoeling zijn, dat ik daar ook
zou gaan werken, als ik mijn diploma zou halen en dat is me nog
gelukt ook. Als examenwerkstuk moest ik een bestaande reis helemaal
uitwerken, compleet met route/tijdplanning en bezienswaardigheden
en, omdat Hellingman voor Kras Stervakanties werkte en nog steeds
doet, heb ik uit hun gids een 10-daagse rondreis
Hongarije uitgezocht. Ik was daar nog nooit geweest, maar het leek
me een ontzettend mooi land. Ik geloof wel, dat ik er een leuk
werkstuk van heb gemaakt, al zeg ik het zelf, want ik kreeg er,
tijdens mijn examen, een compliment over, zowel van de examinator,
als van de onderwijzer, die mede-examinator was. Toen ben ik dus bij
Hellingman gaan werken en dat doe ik nu al 6 seizoenen met veel
plezier. De meeste collega's staan je toch in het begin wel erg bij,
hoor. Als je ergens naar toe moest, waar je nog nooit geweest was,
hielpen ze je met de aanrijroute en vertelde je, waar je allemaal op
moest letten. En dan is het natuurlijk helemaal kicken, als jij, als
beginneling, een veel meer ervaren collega iets kunt vertellen, waar
jij wel bent geweest en hun nog niet! Het eerste seizoen heb ik
vooral regulars gereden voor Holland International en zo af en toe
kreeg ik een dagje met een bedrijfsuitstapje, of met studenten, of
een opleiding voor toerisme van een plaatselijke scholengemeenschap.
En zo groeide ik op diverse vlakken. Het eerste jaar kreeg in met
kerstmis een meerdaagse reis naar het Ruhrgebied, in een zakenhotel
in Grevenbroich, bij Duisburg. Dat was een ouderenreis met
reisbegeleiding en de reisbegeleider had die reis 2 weken ervoor al
zelf voorgereden en had allerlei info en folders, zodat ik me
helemaal op het rijwerk kon richten en hij de info gaf; dat was een
meevaller. Daarna heb ik van alles en nog wat gereden en ik begon
het steeds leuker te vinden om dingen te vertellen in de bus, zoals
toen ik een schoolreisje had vanuit Purmerend naar Sixflags in
Biddinghuizen. Toen de leerlingen in de gaten hadden, dat we over de
dijk Enkhuizen/Lelystad zouden gaan, hoorde ik achter mij iemand
zeggen; "Oh nee, he? Hij gaat over die saaie dijk". Ik ben gaan
vertellen, toen ik bij Enkhuizen de brug over was en was pas klaar,
toen we Lelystad al doorreden; het Zuiderzee verhaal. Toen die
persoon achter mij bij Sixflags uitstapte, vroeg ik, of die dijk nou
nog zo saai was. Die wist dus niet, dat er zoveel over te vertellen
was en had met bijna ingehouden adem zitten luisteren. Dat vond ik
wel erg leuk om te horen. Van lieverlee ben ik meer op het
buitenland gaan rijden, o.a. met Japanners en Russen, daar heb je
dan wel een gids bij, maar je leert er best wel het een en ander
van, want ik had een Russiche gids, die mij, als we van de ene naar
de andere bezienswaardigheid liepen, hetzelfde in het Nederlands
vertelde, wat ze net in het Russisch had verteld en zo heb ik heel
wat geleerd. Zo ook met Japanse gidsen en dan leer je ook iets over
de andere culturen; dat vind ik ook wel belangrijk. Ik ben het
eerste jaar, dat ik bij Hellingman werkte, verhuisd van Lelystad
naar Zaandam, omdat het toch best nog wel een eind rijden is en vaak
in de file staan, als je maar dagjes werk hebt. Daar komt nog bij,
dat ik een paar keer laat klaar was en dan midden in de nacht nog ff
naar Lelystad moest rijden, waarbij ik een paar keer meemaakte, dat
ik ergens reed en mezelf afvroeg, "Ben ik hier al? Waar is de rest
gebleven?" Dat is best wel een beangstigend gevoel en toen ik dan te
horen kreeg, dat mijn halfjaarcontract verlengd zou worden, heb ik
mijn vrouw en zoon van 14 weten over te halen om naar Zaandam te
gaan verhuizen. Mijn zoon vond dat geweldig, want in Lelystad was
eigenlijk niks te doen voor jonge tieners en zo dicht bij Amsterdam
leek hem toch wel Kicken. Daar wonen we nu 5 jaar en het bevalt best
wel goed. Vorig jaar heb ik voor Kras een keer een 8 daagse reis
Devon/Cornwall met reiseleiding MOGEN rijden, 5 maal een 10 daagse
rondreis Schotland met reisleiding en een maal naar de Midlands, ook
met reisleiding. Daarnaast ben ik oo in het voormalige Oost
Duitsland geweest en in Sauerland. Dit jaar kreeg is ook de Devon/Cornwall
toegekend en direct zonder reisleiding. Diezelfde reis heb ik dit
seizoen 10 maal mogen rijden, waarvan 4 maal met reisleiding en 6
maal alleen. Dat vind ik pas echt kicken. Tussendoor ben ik ook nog
10 dagen in de Dolomieten geweest . Ik heb, naar mijn gevoel, een
geweldig seizoen achter de rug met allemaal leuke, gezellige mensen,
soms wel eens een probleempje gehad, wat we snel konden oplossen,
maar over het algemeen is het, naar mijn idee, toch een ontzettend
fijn seizoen geweest. Ik ben pas 51 jaar, dus MAG ik nog 12 jaar dit
werk doen, als alles meezit, en ik hoop, dat dat ook gaat lukken,
want ik vind wel, dat ik het mooiste beroep ter wereld heb, want ik
wordt betaald om op vakantie te gaan. Mooier kun je het toch niet
treffen?
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Willem te Kolste. |
|
Profielschets
van - - - - - - - - -
Mag ik mij even
voorstellen, mijn naam is Willem te Kolste, wonende te Aalten en ben
nu net abraham geworden.
Mijn loopbaan als
touringcarchauffeur is een beetje grilig. In 1972 ben ik als
Douaneambtenaar begonnen te Eindhoven.Dit heb ik volgehouden tot 1979. Daarna als
taxichauffeur begonnen en zo kwam ik in aanraking met de touringcar.
Ik heb toentertijd gesolliciteerd boj OAD reizen en werd aangenomen.
Natuurlijk het
programma doorlopen van pendelen naar Spanje, toen nog Joegoslavië en
Italie. Natuurlijk ook reizen gereden met reisleiding en nadien
alleen. Een van mijn grote
wensen was een eigen bedrijf. Nu gaat dat niet zo makkelijk gezien de
vele papieren waar je in Nederland aan moet voldoen. In 1995 en wel op
17 juli kwam ik in contact met Bennie te Brake . Tezamen begonnen wij
Gelderesch reizen, en niet zoals omschreven met zijn beide zoons. Roy te Brake was
de man met de papieren en Bennie en ik reden de bus. Zo was het toch
bennie ? Maar zoals het met meerdere kapiteins op een schip vaker is
, het gaat niet samen. Ik ben toen eruit gestapt om zodoende het
bedrijf Gelderesch te laten rijden naar de wensen van de familie te
Brake.
Direct aansluitend
ben ik weer bij de OAD terechtgekomen, en tijdens een gesprek met een
van de managers gaf ik aan dat het bloed kruipt waar het misschien
niet kruipen kan. weer een bedrijfje
opgestart, maar nu alleen, met een verregaande samenwerking metOAD
reizen, Mekers touringcars en Wallerbosch Taxi te Groenlo.
Een nieuwe Bova
magiq gekocht,en gaan rijden o.a. voor OAD reizen alwaar ik een
contract had.Ondertussen groeide het bedrijfje en sinds maart 2003 ben
ik in het bezit van een Scania Irizar PB, oftewel met dat bijzondere
dak. Dit is een heerlijke bus om in te rijden, hij is zuinig in het
gebruik vanwege de optiecruiseschakeling.
Ons werk bestaat
uit eigen uitgeschreven schoolreizen, eigen meerdaagse reizen,
dagtochten en vervoer voor derden. Wij werken op dit
moment met 2 chauffeurs nl. Dirk van Netten en ondergetekende.
Natuurlijk zijn er
werkzaamheden wat nou niet direct mijn voorkeur heeft, maar wanneer ik
achter het stuur plaats neem voel ik mij op mijn gemak. Te Kolste reizen
is in een afrondende fase wat betreft Kema keur, zodat ook daar aan
alle wensen voldaan wordt. Te Kolste reizen,
voor een perfect vervoer, is onze slogan.
Kom gerust eens
langs, de koffie staat altijd klaar. Willem te Kolste
reizen. Vierde Broekdijk 39c 7122 JD Aalten
tel: 0543-474763.
fax; 0543-476411. E. mail Kolste -reizen@ hetnet.nl
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Toon
Jansen. |
|
Hallo
ik ben Toon (Antonius) Jansen uit Arnhem.
Geboren op 2 juni 1954. Werkzaam bij de
Betuwe Expres in Herveld.
Na mijn schooltijd ben ik begonnen als
declarant voor de douane. Hiervoor moest ik iedere dag van Arnhem naar
Aalsmeer reizen. Dit werd op de duur toch iets te veel voor mij daarom
ben ik naar een ander werkgebied gegaan wat iets dichterbij ligt voor
mij. (Declarant verzorgt de douanepapieren en documenten voor de
bedrijven die exporteren).
Ook hier had ik genoeg van daarom ben ik
eerst als parttimer gaan werken bij Merkus in Nijmegen.
(Voor een Arnhemer in het hol van de leeuw)
Na een korte tijd kwam ik in contact met Appie Winnemuller waar ik
overgestapt ben naar de Betuwe Expres.
Hier werk ik met plezier. Ik rijdt
dagtochten en soms meerdaagse reizen met Maltanesen.
Wat het leuke is aan dit beroep?
Het contact met mensen. Iedere dag is weer anders dus er is veel
afwisseling. Ook het omgaan met mijn collega's vindt ik bijzonder
prettig.
Wat zijn mijn hobby's? Mijn
werk is mijn hobby en de weinige tijd dat er over blijft ga ik wel eens
fietsen. Verder verzamel ik oude stripverhalen, dus misschien heb je nog
wat liggen op zolder? Ook kijk ik graag naar de Formule I op TV.
Waar heb je de pest aan? Aan
mensen die niet eerlijk zijn.
Hoe zie je de toekomst in dit werk?
Hopelijk komt er nog eens een normale CAO voor alle
touringcarchauffeurs. (Maak ik dit nog mee?) Het is een prachtig beroep
en ik hoop dit nog lang vol te houden. Vergeet niet dat we behalve
rondtoeren ook nog eens veel tijd aan de voorbereiding besteden. Ik heb
al heel wat uren in de boeken doorgebracht om de reis goed voor te
bereiden zodat we onze gasten weer het besten kunnen bieden.
Toon Jansen
toon.jansen@planet.nl
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Edward Oostrom. |
|
Profielschets
van - - - - - - - - -
Ik ben geboren in de plaats Vleuten (gem.
Vleuten De Meern ) en wel op 31 mei 1966.
Mijn familie bestond uit, mijn beide
ouders en twee broers van inmiddels 46 en 41 ik ben zelf 37 jaar oud.
Mijn vader is helaas ruim zeven jaar
geleden overleden. Ik ben begonnen als tweede
vrachtwagenmonteur.
Maar wilde, van kinds af aan al op een
vrachtwagen rijden en ben dat dan ook in 1984 gaan doen bij de Firma
Goes in Vleuten. Mijn opa en mijn vader en zijn b roer runde
al vanaf ongeveer 1920 een varkenshandel en inmiddels zaten mijn beide
broers ook in de zaak. Door een Hernia kon mijn oudste broer niet
meer op de veewagen functioneren en ging toen helemaal de handel in. Ik werd toen door mijn vader benaderd of
ik ook thuis wilde komen rijden. Ik ben toen in 1989 ook thuis gaan werken
totdat ik in 1996 zelf last kreeg van een nek hernia. Ik moest toen stoppen met dit best wel
zware werk en ben op 1 mei 1996 begonnen bij de Firma Bakker uit Wormerveer en heb daar het vak mogen leren en met veel plezier zo'n
anderhalf jaar gewerkt.
Totdat de afstand De Meern-Wormerveer me
een beetje tegen ging staan en ben toen in de buurt gaan zoeken en
kwam al gauw bij de Firma Besseling terecht waar ik nog steeds met
plezier werk.
Ik heb inmiddels een dochter van twee en
nummer twee is onderweg en wordt medio Februari verwacht.
Mijn hobby was altijd waterpoloën maar
door het rijden op de bus is dat eigenlijk niet meer te combineren in
wedstrijd verband. Een van de hobby's die ik nu heb is mijn
werk en vooral mijn bus want bij de Firma Besseling hebben we in
principe nog allemaal een eigen bus. Ik kom in principe overal maar nooit te
gek lang van huis omdat mijn vrouw dat ook nooit gewent was. En door dat ik met een 13,85 meter lange
bus rijd mag ik in een aantal landen ook niet meer komen. Ik heb in de loop der jaren al een paar
klanten waar ik vast voor rij zoals met een koor uit Aalsmeer en een
mechanisatie bedrijf uit Achterveld. Hier heb ik al vele bestemmingen mee
bezocht BV. Parijs, Praag Berlijn, Dresden, De Allgaü,Thuringen, De
Harz, Ballatonmeer en uiteraard wat zomer en winter pendels. Ik heb gependeld voor Arke en Bizz travel,
Snow trexx, Qauliti lineren en deze winter voor Husk.
Ik heb bij de firma Besseling hele fijne
collega's waar ik niet alleen een zakelijke band mee hebt maar ook in
de privé sfeer weten we elkaar regelmatig te vinden. We hebben ook pas een p.v. opgericht en
willen daarmee in de toekomst veel leuke dingen mee gaan ondernemen. Vrienden heb ik alleen de echte nog maar
over omdat je eigenlijk geen sociaal leven meer hebt omdat er
eigenlijk niets meer te plannen valt, maar ik weet niet beter.
Foto's, de eerste is een reisje naar
Kochum en Trier verleden jaar gemaakt in Februari, genomen bij het
hotel vlakbij Trier. En de foto hierboven is de aflevering van
(mijn busje) in Ulm bij de Setra in de Käsbohrerstrasse, met van links
naar rechts ikzelf, Bob van schaik ( goede collega), Martien Besseling
(werkgever) en Yab van Lamoen ( verkoper van Setra in de Benelux). Dit is ook een uitje van de zaak allemaal
je eigen bus ophalen en een bezichtiging van de fabriek bij Setra en
als je dan net zo'n interesse hebt als ik in techniek dan is dat echt
genieten.
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Ben Wolters. |
|
Profielschets
van - - - - - - - - -
46
jaar Hobby: motoren, en het
rijden hierop. Geboren: Ja, in Arnhem. Sinds februari 2002 woonachtig in
Twente.
Na een tijdje als ambtenaar gewerkt te hebben tot de conclusie gekomen
dat dit het toch niet was. Ontslag genomen en via een uitzendbureau in
Arnhem bij het GVA op de trolley terecht gekomen. Hierdoor in contact
gekomen met mensen die op een touringcar werk ten (en nog werken). Op een
woensdag de telefoon gepakt en
touringcarbedrijf Morren in Didam gebeld.
Kom
maar ’s langs zei men. Twee weken later had ik mijn eerste meerdaagse
naar de DDR gedaan. Hier blijven hangen tot het bedrijf verkocht werd
aan (toen nog) Oostnet of zoiets.
Ik werk momenteel bij OAD in Goor. (Beetje groot, maar gaat wel)
Hoe ik denk over het beroep touringcarchauffeur?
Een mooi beroep, maar ondergewaardeerd.
Te
vaak merk je (ook bij OAD) dat je als chauffeur erg vaak de sluitpost in
de begroting bent.
Om kort te gaan: je mag eigenlijk niets kosten, of zo weinig mogelijk.
En dat, terwijl zonder jou de bus helemaal niet rijdt.
Ik
merk het vaak aan je hotelkamer, die niets mag kosten, hoewel hierin
veel verbeterd is.
Toch meegemaakt (ik heb een winter (1999/2000) op de planning
geassisteerd) dat er doodleuk op donderdagmiddag nog om kamers voor de
pendelchauffeurs moest worden gebedeld.
Een ander ding wat me al langer stoort is het feit dat met je name op
specials op de eerste – en laatste dag een redelijke werkdag hebt,
maar je de tussenliggende dagen aan het maximum
van je
rijtijd zit te werken.(voor je 8 uurtjes)
Ondanks het voorgaande (het moest me even van het hart) werk nog steeds
met plezier. Hoe ik de toekomst zie?
Momenteel is ons vak een beetje aan het vergrijzen. De dynamiek is er
een beetje uit.
Door instroom van jongere chauffeurs zou het product busreis en daarmee
het vak touringcar
chauffeur wat meer uitstraling kunnen krijgen.
Daarvoor moet wel de CAO nog even opgefrist worden.
Goede
reis.
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Coos van Ras |
|
Profielschets
van - - - - - - - - -
Leeftijd:53
jaar. Woonplaats:
Zeeland (NBr.) Gehuwd
- 2 kinderen. Touringcarchauffeur. Hobby’s:
Fietsen en
computer. 27 jaar bij van Dongen touringcarbedrijf in Zeeland. Veel
buitenland, Oostenrijk, Italië, Scandinavië en Oost Europa.
Ik vind het nog steeds leuk werk. Ben er
mee begonnen omdat ik de familie van
Dongen goed kende en via de toenmalige directeur Jan van Dongen die mij
vroeg voor een baan als chauffeur bij hun moest ik er wel over
nadenkenen ben toen in 1975 begonnen, het 1e jaar groepsvervoer, een aan
en afvoer. Vanaf het 2e jaar ben ik als chauffeur gaan rijden voor de
Jong Intra en dat doe ik nu nog altijd. De landen waar ik graag naar toe
ga zijn Oostenrijk, Italië, Scandinavische landen.
Op
mijn homepage staat meer informatie.
Coos
van Ras
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Roy
Deen. |
|
Profielschets van - - - - - - - - -
Mag
ik me even voorstellen, mijn naam is Roy Deen uit
Losser.
Leeftijd
26  jaar. Vrijgezel. 1 ½ jaar bij OAD Totaal op de bus sinds 1 januari 1996.
Mijn
hobby’s modelbussen en natuurlijk mijn werk. Deze
zomer ben ik veel onderweg in Italië Toscane en Elba. Op het moment dat
deze foto’s zijn genomen was stond ik op de parkeerplaats in Verona
onderweg naar Griekenland.
Verona
nu nog een van de weinige parkeerplaatsen waar we geen parkeergeld
hoeven te betalen. Het is anders niet meer normaal wat er verlangt wordt
aan parkeergelden. Hoe
ben ik er toe gekomen om bus/touringcar te gaan rijden
- - Ook mijn vader was touringcarchauffeur en ik wilde beslist
niet die kant op dus ik ben een commerciële opleiding gaan volgen. Na
de opleiding heb ik begrepen dat commercie toch niet voor mij is dus ik
ben direct na mijn schooltijd wat anders gaan zoeken. Ik
heb mij aangemeld op de school voor Transport en Logistiek in de
afdeling Almelo. Ik
heb de opleiding gevolgd en ben gaan werken bij ’n busbedrijf. Over
de school, alleen maar goed! Later
ben ik bij mijn huidige baas begonnen met alle tevredenheid moet ik
zeggen.
Hoe
ik over de toekomst denk in dit vak? Het
is een geweldig beroep jammer dat het minder gewaardeerd wordt.
Ik
wordt ook een beetje moe van het pareerbeleid in de grote steden,
toeristen mogen komen maar geen bussen. Je wordt daar parkeerplaatsen
getuurd waar de voorzieningen ver te zoeken zijn. Geen WC of een
rustplaats waar we een kopje koffie kunnen drinken. Wat
betreft de collegialiteit, dit kan soms wel wat beter. Ik krijg soms de
indruk God voor ons allen en ieder voor zich. Jammer eigelijk laten we elkaar wat meer helpen. Als we in het buitenland zijn
valt het over het algemeen wel mee. De
bus waarmee ik rijdt - - Ik ben tevreden. Omdat ik nogal lang ben 2m2
heb ik natuurlijk meer plaats nodig achter het stuur. Een algemene
klacht is bij langere chauffeurs dat er te weinig ruimte is. Ook hier
kunnen de bussenbouwers wel eens rekening mee houden.
Al
met al ben ik tevreden met wat ik doe. Ik
wens al mijn collega’s veilige kilometers en hopelijk zien we elkaar
eens onderweg.
Vriendelijke
groeten Roy.
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Arie de Vos. |
|
Profielschets van - - - - - - - - -
Arie de Vos is mijn naam, maar in de volksmond en bij de
collega’s ben ik Aat. Ik
ben geboren in het plattelandsdorpje Maasdijk langs de nieuwe waterweg
en Onder
de rook van Naaldwijk.
Heb
in Na aldwijk m’n schooljaren (niet vlekkeloos) doorgebracht. Na
de schooltijd moest ik van Pa gaan werken in een kistjesfabriek
in Honselersdijk. Ik
kreeg een hamer en een pak spijkers en een heleboel houtjes om aan
elkaar te Timmeren, maar dat had ik
gouw gezien. Op
een dag moest ik mee met de vrachtauto om al die aan elkaar getimmerde Houtjes
naar de veiling te brengen. En
dat heeft me de das omgedaan, ik zou en ik moest chauffeur worden, kost
wat Het kost.
Ben naar de baas gegaan en gevraagd of ik geen bijrijder kon
worden, Hij zij ‘ dat heb je
precies goed’ nee, ik vindt je te klein. En daar had ik het mee te Doen.
Maar ik wist al, als ik het op zou geven, zou ik het ook
verliezen en zo was en ben ik niet
ingesteld. Elke
laatste week van de maand liep ik wel ergens bij hem in de buurt te
vervelen en dat heeft precies een jaar geduurd. Ik
werd 18 jaar en had na 7 lessen m’n luxe-auto rijbewijs. Dat
was toen nog heel gemakkelijk, als je om een paal kon rijden en door een
hek (wat wel open stond natuurlijk)
kon rijden was je geslaagd. Zo
ging het ook met de vrachtauto, binnen no-tyme had ik alles. En
ja hoor, ik kreeg toen ook m’n eerste vrachtauto, een DAF met perkins
80 PK Motorretje.
Niet
vooruit te branden en liep scheef over de weg (gebroken torenbout) maar
ik voelde
me als een koning op de binnenwegen want autosnelwegen had je nog niet
veel. Maar dit duurde niet
lang want ik moest van de Koning de wapenrok aan gaan trekken
voor 20 maanden en kwam bij het zwaartransport terecht. En
daar vond ik niet veel aan
want ik had intussen m’n meissie (wat nog steeds m’n vrouw is) leren
kennen.
Dan
ga je afzwaaien maar niet terug naar de kissies, ik wilde meer, dus het
buitenland op, in de groenten, naar Duitsland, Zweden, Noorwegen enz. Getrouwd,
2 kinderen, een paar heerlijke meiden en toen begon Moeders aan de bel
te trekken, dus een baan aan de wal.
Ik was inmiddels helemaal hodel-debodel geworden van touringcars
en bussen maar het werd Shell, aan het Hoofdkantoor in Den Haag, bij de
beveiligingdienst. Een
jaar bij de mobile surveillance dienst en 15 jaren in de alarmcentrale. Meneer
Mc.Kinsey moest Shell gaan doorlichten omdat er bij zo’n concern ook
bezuinigt diende te worden. Toen
kwam voor mij (de geluksvogel) en ik was net 50 jaar, de mededeling dat
als Ik wilde met pensioen mocht
gaan. Nou
wat er toen met me gebeurde tart iedere beschrijving. Bussen,
Touringcars, gevulde koeken, ik zag alles draaien. Ik
ben gaan solliciteren en werd prompt aangenomen bij een bedrijf wat geen
keurmerk had en heb daar ongeveer 2 jaren in de rondte gereden en
uiteraard op
oproepbasis want ik wil nu over me zelf de baas blijven. Na
een conflict ben ik daar weggegaan en bij Fa; de Wilde in Monster
terecht gekomen en waar ik nu inmiddels 6 jaren naar volle tevredenheid
werkzaam ben. Ben
daar ook werkzaam als oproepkracht en heb, waar ik erg trots op ben net
als elke chauffeur bij de Wilde een
eigen bus. Heb
ook bij de Wilde verschillende cursussen gedaan want ook de Wilde komt
in de rij van het Kemakeurmerk.
|
|
DATABASE TOURING |
| |
|
|
Profielschets van - - - - - - - - - U 2003
Leo
Bonkerk Leeftijd
53 jaar. Beroep:touringcarchauffeur.
Sinds
1975 werkzaam in de reisbranche als planner/commercial - medewerker,
touringcarchauffeur en zelfstandig een toerkoop reisburo geëxploiteerd.met
een taxicentrale.
Sinds
1995 werkzaam bij Beuk
Touringcars in Noordwijk. Werk:meerdaagse
reizen voor de Jong intra vakan ties ,af en toe Europatours met
Amerikanen en Chinezen/japanners.
Werkweek:
veel en lang van huis. In
Juli 2001 tijdens een reis naar Toscanie
kreeg ik in Bazel een hartinfarct,sindsdien ben ik
thuis,gerevalideerd in het Zeehospitum in Katwijk
,fietsen,wandelen,zaalsporten en krachtcircuit.
Sinds
december bezig met arbeidstherapie,coördineren van de
dagtochten,lichte werkzaamheden in de garage ,bussen ophalen en
brengen naar van Hool België
en af en toe boodschappen doen ,op zich zelf leuk om te doen en je
blijft nog een beetje in contact met je collega’s en het bedrijf.
Verders
hoop ik weer zo snel mogelijk het werk weer te kunnen op pakken,want
thuis zitten is leuk voor een paar weken maar niet voor een langere
tijd .
Naast
mijn werk heb ik nog een paar hobby’s : een aantal jaren in de
ondernemingsraad gezeten,kader en sectorraadslid FNV besloten bus
en het organiseren en adviseren van muzikale taptoes.
Salaris:
aan de top,1983.17 euro bruto
Fooi:niet
meer zoals vroeger.commissie onderweg :minder en wordt vaak opgeslikt
door alibaba en de zeven rovers [de touroperators]
Cao:
we blijven achter lopen vergeleken
met het openbaar vervoer en het vracht vervoer met de grandioze
toeslagen,maar meer zat erbij de laatste afgesloten cao niet in.
Jongeren
laten daarom het vak links liggen en is er ook haast geen nieuwe
instroom ,en als ze komen zijn ze ook weer snel weg.
Charme
van het vak: De vrijheid,leuke dingen voor de klanten organiseren
,zoals bingo, dansavonden,boot tochten en wandelingen. Werkzaam
bij het bedrijf waar ze een grote verscheidenheid hebben aan
werkzaamheden,modern materiaal en
altijd werk.
Toekomst:
ik moet nog 10 jaar,als het plezier eraf zou gaan,zou ik stoppen.
Voorlopig
hoop ik weer gezond en wel achter het stuur te kunnen kruipen.
Leo.
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Klaas
Paardekooper. |
|
Profielschets van - - - - - - - - - 
hallo ik zal mijn even voorstelen ik ben
Klaas Paardekooper 48 jaar heb twee zoon' s en werk bij Ed Slangen uit
Limburg
Mijn
werk bestaat uit het vervoer van schoolkinderen als ook open baar
vervoer en dar bij doe ik de servies lijnen van onderhand Peter
langhout ik rij dus alleen nationaal ik en voor namelijk s' nachts als
ik de serviclijnen rij ik ben laat als touringcar chauffeur begonnen en
heb er spijt van dat ik het zo laat ben gaan doen het is een heel mooi
beroep ik
raad het ook ieder een aan om touringcar chauffeur te worden.
|
|
DATABASE TOURING |
| |
Luc van Peteghem. |
|
Profielschets van - - - - - - - - -
Sinds
11 december 1959 loop ik al rond op deze wereld. Op 14 juni 1980 ben ik in
het huwelijksbootje gestapt met mijn vrouwtje Chris de Bruyn. Toen we ongeveer
zes jaar gelukkig getrouwd waren werd ons geluk vergroot met de
geboorte
van onze dochter Kathleen, volgens mijn vrouw moesten er nog een paar
volgen maar ik had mijn handen al vol genoeg aan deze kleine spruit die
ondertussen al 15 lentes telt. Sinds 1996 zijn wij vanuit België geïmmigreerd
naar Nederland waar wij het aardig wonen vinden in de kerkstraat 59 te
4567 cj Clinge. Hier in ons dorpje heb je een fijne visclub waar ik al
jaren lid van ben en wanneer ik momenteel een dagje vrij ben (als mijn
vrouw mij niet nodig heeft) kan je mij aan de Zestigvoet te
Clinge aan de oevers vinden met mijn visstokjes. Na jaren in de verf
business te hebben gewerkt ben ik na ongeveer tien jaar terug overgestapt
op mijn grote liefde de bus wereld! Met mijn collega's en mijn baas kunnen
we het werk goed aan en maken we regelmatig leuke dingen mee waar bij de
firma Reisbureau
Van Bogget te Verrebroek België nog vaak word over gelachen en gepraat.
Vele zeggen dat onze oude mensjes soms wel eens zagen maar geef ze maar
mee op mijn bus en ze hebben de vakantie van hun leven, is het niet in
Zwitserland dan wel ergens in Oostenrijk of Duitsland of ergens in ons verenigd
Europa. Het
bedrijf waar ik voor werk is een kleiner bedrijf met in het totaal 15
wagens, maar er gaan er maar een 5 dagdagelijks in het toerisme (lees
buitenland), verder rijden wij nog een 5 tal schooltoeren, en 1 fabriek,
tevens is het voordeel van een kleiner bedrijf dat wij steeds met dezelfde
wagen rijden en deze hebben thuis staan, momenteel rijd ik met een Van
Hool EOS
Coach. Meer info over "mijn" bedrijf vindt je op
www.vanbogget.be Dat
wij leute en plezier maken langs de wegen kan je onder meer zien op de
foto's in bijlage, uiteraard zijn er ook nog minder goeie momenten, maar
die zijn dan ook snel vergeten, verhalen zou ik ook nog kunne, toevoegen
aan jullie site, maar sommige zijn zo ongeloofwaardig dat niemand ze zou geloven.
Verder wens ik jullie nog veel plezier aan jullie vernieuwde site, en raad
ze telkens weer aan bij collega's.
Met
vriendelijke groeten, Luc van Peteghem
|
|
DATABASE TOURING |
|
|
|
|
avrijn@home.nl
 |
|
© Copyright DataBase Touring Alle rechten voorbehouden.
Last update:
|
|
|
