Monschau

Ongeschonden schoonheid. Dat is de troef waarmee het Duitse Monschau al vele jaren talrijke bezoekers lokt. Op de vraag wat dit stadje heeft dat andere, toch ook mooie Eifelstadjes niet hebben, antwoordt Barbara Frohnhoff van Monschau Touristik: „ Door de eeuwen heen is het plaatje van Monschau intact gebleven. Het centrum is niet ontsierd door nieuwbouw. In andere stadjes is dat wel het geval. Dat intacte stadsbeeld geeft Monschau zijn aparte flair.”

Hoewel wij Monschau vrij goed denken te kennen, kijken we na het gesprek met Frau Frohnhoff tijdens de stadswandeling toch met andere ogen om ons heen. Onvolkomenheden zoeken we. Een antwoord op de vraag of het klopt dat dit schilderachtige stadje aan de Rur die wij Roer noemen en die niet verward moet worden met de Ruhr in het Ruhrgebied inderdaad vrijwel ongeschonden uit de geschiedenis is gekomen. Het klopt inderdaad. Zelfs de nieuwbouw van Monschau Touristik aan de Stadtstrasse doet absoluut geen afbreuk aan de vakantiepostkaart die Monschau heet. Voor niet passende moderniteiten, zoals het raadhuis of het overdekte zwembad, moet je buiten het historische centrum zijn.

We slenteren langs boetiekjes met aardige handarbeidproducten, winkeltjes met kitscherige souvenirs zoals je ze in alle toeristenstadjes vindt en restaurants die klanten proberen te lokken met lekker geprijsde menu’s van de dag.

Maar wij zijn op weg naar een vast adres: Café Kaulard, dé plek in Monschau voor een uitstekend kannetje koffie met daarbij voor de liefhebbers Hausgemachte Himbeertorte. Het in 1958 door Siegfried Kaulard geopende café ziet er nog steeds uit zoals het een halve eeuw geleden de deuren opende. Met name de klassiek ingerichte Konditorei op de begane grond is een snoepje. Hier kun je behalve machtige taarten ook de Monschauer specialiteiten Venn Brocken ( bonbons) en Dütchen (speciale hoorntjes die je kunt vullen met slagroom) kopen.

Geschiedenis, tradities en regionale specialiteiten speelden en spelen een belangrijke rol in Monschau, dat in 1198 voor het eerst werd genoemd. Tegenwoordig verdient de stad zijn geld vooral met toerisme (per jaar anderhalf tot twee miljoen dagjesmensen en zeker 200.000 overnachtingen), maar van de zestiende tot ver in de twintigste eeuw was de textielindustrie de belangrijkste bron van inkomsten. Onderweg naar een van de andere plaatselijke specialiteiten passeren we op de Rurkade bij de Evangelische Brücke het standbeeld van Maassens Päuelche, een man met pet en wandelstok en een korf op de rug.

Maassens Päuelche was een marskramer die in vroegere dagen in Monschau huis aan huis zeep, elastiek, veters, naalden, naaigaren en dergelijke verkocht. Aan de overkant van de brug ligt de in die gouden textieleeuw gebouwde barokke protestantse kerk. Vanaf de brug kijk je tegen het aan de monding van de Laufenbach in de Rur gelegen Rotes Haus aan, maar ook tegen de karakteristieke witte vakwerkhuizen met hun schots en scheve balken. Vaak staan de huizen zelf ook scheef.

Als we het monumentale stadscentrum verlaten, begint de klim naar de historische Senfmühle, de beroemde mosterdmolen van Monschau. Moutarde de Montjoie, de inmiddels tot ver buiten Monschau bekende mosterd waarvan Clemens August Breuer opnieuw een Breuer die zich ontpopte als culinair ontdekkingsreiziger in 1882 het recept bedacht. Toen lag de molen nog in het centrum, sinds 1950 ligt de molen bergopwaarts. Ruth Breuer leidt de zaak en we mogen ook de verschillende mosterdsmaken proeven. De tomatenmosterd en de groene pepersmosterd zijn onze winnaars, maar ook de Ur - senf van Clemens August Breuer mag er wezen. „ Alle recepten ontwikkelen we zelf. Eerst moet de familie de smaak goedkeuren, dan ons personeel en pas daarna nemen we een nieuwe mosterd in productie.”

Wiel Beijer in Brabants Dagblad 1732007